De parabel van de bedrijfsleider en de visser

24 augustus 2017

De parabel van de bedrijfsleider en de visser

Nog een herneming die past in de vakantiestemming. Deze leerrijke parabel is er eentje waar heel veel wijsheid in zit. Lees nog eens mee:


Een succesvolle bedrijfsleider met vakantie zat op een pier van een klein vissersdorp toen een klein bootje waarin slecht één visser zat, aanmeerde. In de kleine boot lagen verschillende grote gele tonijnen. De bedrijfsleider complimenteerde de visser met de kwaliteit van zijn vangst en vroeg hem hoe lang het duurde om zo’n vangst te realiseren.

De visser antwoordde trots “Elke morgen ga ik ongeveer gedurende 30 minuten met mijn bootje vissen. Ik ben de beste visser van het hele dorp”.

De bedrijfsleider, een beetje perplex, vroeg toen aan de visser “Wanneer je de beste visser van het dorp bent, waarom vis je dan niet langer om veel meer vis te vangen? Wat doe je dan de rest van de dag?”

De visser antwoordde “Ik slaap lang uit, ik vis een beetje, ik speel met mijn kinderen, spendeer tijd met mijn vrouw, en elke avond kuieren we door het dorp en drinken wijn en spelen we gitaar met onze vrienden. Ik heb een vol en gelukkig leven.”

De bedrijfsleider zei wat spottend, “Ik ben een succesvolle bedrijfsleider en heb het talent om businesskansen te spotten. Ik kan je helpen om succesvoller te worden. Je zou meer tijd moeten spenderen aan het vissen en met de opbrengst een grotere boot kopen. Met de opbrengsten van de grotere boot, kun je dan nog bijkomende boten kopen. Op den duur kun je zelfs een vloot vissersboten bezitten met vele vissers die voor je werken. In plaats van je vangst te verkopen enkel aan je vrienden, zou je kunnen opschalen om vis te verkopen aan duizenden mensen. Je zou dan kunnen wegtrekken uit dit kleine vissersdorp en naar de grote stad verhuizen, waar je toezicht kunt houden over je groeiende imperium.

De visser vroeg daarop, “Hoe lang zou het duren om dit te bereiken?”

De bedrijfsleider antwoordde “15 tot 20 jaar”

“Maar wat dan?” vroeg de visser.

De bedrijfsleider lachte en zei, “Dat is het beste deel. Wanneer de tijd rijp is kun je een beursgang aankondigen en je bedrijfsaandelen verkopen en heel rijk worden. Je zou miljoenen kunnen verdienen!”

“Miljoenen – en dan wat?”

De bedrijfsleider antwoordde, “Dan zou je met pensioen kunnen gaan, verhuizen naar een klein vissersdorp waar je lang zou kunnen uitslapen, een beetje vissen, met je kinderen spelen, tijd doorbrengen met je vrouw, ’s avonds door het dorp kuieren en wijn drinken en gitaar spelen met je vrienden.”

Je zult je nu wel afvragen wat voor mij de moraal van dit verhaal is. Wat is het voor jou?

Er zitten verschillende lagen in, voor elk wat wils. Wat voor mij bovendrijft zijn twee inzichten: het eerste is om echt meer in het eigenste moment te leven, heel bewust te zijn van wat er nu voor moois is. Te veel piekeren en analyseren over wat voorbij is of je hoofdzakelijk bezighouden met plannen maken voor morgen – zoals de bedrijfsleider – maken dat je niet bezig bent met wat nu is. Uiteindelijk is wat er NU is het enige wat er echt is.

Bezig zijn met wat was en wat komen moet veroorzaakt vaak ook heel veel negatieve gedachten en vandaaruit negatieve gevoelens over jezelf, anderen, de omstandigheden met het grote S-woord als gevolg: STRESS.

Dat brengt me bij een tweede inzicht: het lijkt er vaak op dat die stresserende en beperkende gedachten en emoties een stuk van onszelf zijn, dat ze maken wie we zijn. Sterker nog, we zijn er vaak van overtuigd dat ze ons ook dienen, dat ze kwaliteiten zijn. Daar is de bedrijfsleider zeker van overtuigd. Die voortdurende drang om te presteren en steeds beter te doen en rijker te worden hebben hem immers materieel en financieel verder gebracht. Het beste bewijs toch? Maar dat soort overtuigingen zijn ook een enorme valkuil wanneer je er te ver in gaat. Dan saboteren ze je in plaats van je van dienst te zijn. Deze parabel is daar een schitterende illustratie van. Als mens hebben we altijd de keuze: luisteren we naar onze saboterende stemmetjes of kiezen we voor waar wij in ons binnenste eigenlijk echt naar verlangen, zoals de visser?

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x