Van Bergkoning tot Zwemkampioen

23 augustus 2018

Van Bergkoning tot Zwemkampioen


Ik moet jullie misschien al meteen ontgoochelen, deze titel slaat niet op mijn vrijwillig communicatie-isolement van de voorbije maand (zie mijn vorige Inspiratie) maar op de vakantie-ervaring met onze trouwe viervoeter.

Hij doet ons van de ene verbazing in de andere vallen, die hond van ons. De eerste twee weken van onze vakantie is het alsof hij al heel zijn tweejarige leven bergflanken heeft beklommen. Met zijn rode hondenrugzakje zie je hem moeiteloos omhoog en dan weer omlaag rennen langs rotsige steile paadjes. Zelfs snelstromende bergriviertjes vormen geen enkel obstakel voor Django. Hij springt behendig van de ene rotsblok naar de ander en waadt onverschrokken door kleine stroomversnellingen. Maar hij ontpopt zich pas echt tot een liefhebber van de grote hoogtes wanneer er sneeuwveldjes moeten worden doorkruist. Vol enthousiasme stort hij zich op de bevroren eeuwige sneeuw, weldadig wellicht voor zijn verhitte pootjes. En dan, ‘le moment suprême’, een bergdier dat zijn jagersinstinct op volle toeren doet draaien, de marmot. Bespeurt hij een van die bevergrote knaagdieren, vaak al voor ze hevig fluitend alarm slaan, dan snelt hij als een pijl uit een boog weg in de richting van zijn prooi. Het is alsof die extra twee kilo hondenvoer in zijn rugzakje niets wegen. Je houdt je hart vast wanneer je die rode vlek met een enorme vaart kleiner ziet worden en dan ergens achter een rots ziet verdwijnen. Gelukkig zijn de marmotten de ware koningen van de Pyreneeën en kon Django er nooit een verschalken.

De tweede verrassing van de vakantie kwam de laatste week, toen we nog een week in de Cévennes doorbrachten aan de oevers van de Gardon. Django was tot nu toe nooit te bewegen geweest om te zwemmen. Hij kon er wel van genieten om tot aan zijn borst in het verkoelende water te staan en snelstromende rivieren oversteken leek hem geen angst in te boezemen zolang hij vaste voet – euh poot – had. En plots gebeurde het, mijnheer begon uit eigen beweging te zwemmen. Eerst nog wat aarzelend maar na een paar dagen is dit geëvolueerd tot een ware liefhebberij, hij peddelt lustig rond, zoals een zeehondje met zijn kopje net boven het wateroppervlak, soms happend naar luchtbellen of toegeworpen stokjes.

Van beide nieuwe ervaringen en omgevingen lijkt hij met volle teugen te genieten, niet geplaagd door gepieker over mogelijke gevaren of bedreigingen of aannames over ‘wat als’, of ‘zie ik er wel goed uit met dat rode rugzakje?’. Gewoon ten volle in het moment levend zoals dieren dat kunnen. Dat veel meer ‘in het moment’ zijn is wat het afkicken van de sociale media en communicatietechnologie me brachten deze vakantie (belofte maakt schuld!).

Ik heb het gevoel meer niet-gefragmenteerde tijd met mezelf te hebben doorgebracht en het was me niet onaangenaam. Op de klassieke ‘dode’ momenten nam ik niet mijn smartphone ter hand om updates op email of sociale media te checken. Ik las soms een boek maar veelal was ik gewoon aanwezig met wat en wie er was op dat moment op die plaats.

Ik ervaarde ook plots de goesting om wat ik zag te tekenen, bergen en rotsformaties, de volumes van een bergdorpje, de pittoreske schouwen op het dak van het gebouwtje onder ons terras. Ik kocht een schetsboek en potloden en nam een bijna vergeten draad weer op (in mijn ‘jongere jaren’ tekende en schilderde ik veel). Wat een weldaad wat het oog ziet te proberen vatten in lijnen en volumes. Wat meer was, het interesseerde me niet echt meer om – zoals vroeger – een perfect gelijkend of esthetisch ogend beeld te creëren. Gewoon het kijken, genieten en de lijnen op papier zetten was zo ongelooflijk ontspannend. Een heel andere manier van doen en zijn tegelijkertijd. Ik deed iets wat ik vroeger ook al vaak deed – en wat ik vaak gefrustreerd opgaf omdat het ‘niet goed genoeg’ was – maar het voelde helemaal anders omdat ikzelf er heel anders bij was. Onbekommerd over een resultaat bereiken of indruk te maken met mijn kunde. Gewoon helemaal in het moment zijn zoals onze hond in het water, niet meer en niet minder. Wat een gelukzaligheid.


{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x