Wie is er de koning van de schepping?

19 oktober 2017

Wie is er de koning van de schepping?

Het was de voorbije dagen al een paar keer gebeurd maar ik was er niet zeker van. Tijdens de wandeling daarnet werd het overduidelijk, ik kan er niet meer naast kijken. In plaats van dat ik Django train, traint hij mij, soms. En ik die dacht dat ik zijn baasje was!

Ik zie hem bijna denken “Hmmm, ik heb nu wel zin in een snoepje. Laat ik mijn baasje even een vriendelijk commando geven. Ik ga links naast haar lopen, mooi aan de voet, en dan kijk ik heel lief naar boven en maak oogcontact. En bingo, haar hand gaat gelijk in de buidel en daar komt een lekker hondenkoekje tevoorschijn. Dat heeft ze goed gedaan. Misschien moet ik het nog een paar keer doen zodat het goed ingeprent wordt. De mensensoort is toch eigenlijk gemakkelijk af te richten, veel eenvoudiger dan die kat van mij. De kippen zijn nog een ander verhaal.”

Alle gekheid op een stokje maar soms denk ik echt dat wij mensen onszelf nogal wat wijsmaken. Dat wij de koning van de schepping zijn en dat soort dingen, mooi niet. Een ander voorbeeld: al die mooie gazons overal, massa’s vierkante kilometers van een klein groen plantje dat de mensensoort zo ver heeft gekregen om het zorgvuldig te cultiveren, te bemesten, vrij te maken van mos en andere concurrenten en het tijdens lente en zomer dan nog wekelijks mooi kort te scheren en zelfs water te geven! Het plantje vaart er wel bij en heeft – dankzij de mens – de wereld veroverd.

We zijn zo gewoon om vanuit ons vertrouwde perspectief de wereld te aanschouwen en niet verder te kijken dan wat we ooit leerden op de schoolbanken en elders. De ‘Wat als’ vraag komt spontaan weer bij mij op. Ik schreef er al eens over in het gelijknamige blogartikel.

Wat als het allemaal anders was dan wat we altijd aannamen? Het kan heel erg onveilig voelen om je gewone perspectief in vraag te durven stellen. Aan de andere kant biedt het ook een ongelooflijke vrijheid en creativiteit om buiten de gebaande paden te stappen en nieuwsgierig te worden.

Albert Einstein komt spontaan in mijn gedachten als een wetenschapper die een boegbeeld is van deze instelling. We weten ondertussen allemaal waar het hem en ons gebracht heeft. Kunstenaars in allerlei disciplines zijn een andere categorie die dit vermogen cultiveren om radicaal anders te durven kijken en doen.

Waar ik wil bij uitkomen is dat elk van ons dat kan, indien we bereid zijn het vertrouwde los te laten. Uiteindelijk gaat het om keuzes maken, keuzes die levensbevestigend in plaats van levensbeperkend zijn. Bij een heel aantal mensen die in een coachingtraject stappen draait het uiteindelijk om die vraag: hoe kan ik leven en werken op een manier die meer bevestigend en bevrijdend is dan beperkend?

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x