Het is Paasvakantie en we zijn er enkele daagjes op uit in de Belgische Ardennen. We zijn op een bijzondere plek terecht gekomen: een B&B waarvan de eigenaars verwaarloosde en mishandelde honden opvangen.

Ik had erover gelezen op hun website en ik had er een abstract begrip van. Totdat je die honden afkomstig uit landen als Spanje, Griekenland, Roemenië en Bulgarije echt ziet, dan breekt je hart. Bij de meesten werden de poten er gewoon afgehakt. Je vraagt je af waarvoor zoveel wreedheid nodig is en je schaamt je bijna een mens te zijn wanneer je in de ogen van die honden kijkt.

Deze hulpeloze dieren hadden alle redenen om het vertrouwen in mensen definitief kwijt te zijn. En toch zijn het koppel van de B&B er in geslaagd om met veel geduld en liefde weer een vertrouwensband met hen op te bouwen. De honden hebben aan deze mensen hun vertrouwen gegeven om zich te laten helpen. De hulp bestaat in een heel revalidatieprogramma, aangepaste rolwagens, kwaliteitsvolle voeding en dagelijkse verzorging. Niet enkel die honden hebben baat bij deze zorg. Je kunt heel duidelijk zien dat deze twee mensen enorm vervuld zijn door wat ze doen en dat het betekenis geeft aan hun leven. Beide partijen hebben er dus baat bij.

Dit brengt me bij het onderwerp van hulp vragen als mens. Het is iets wat ons niet gemakkelijk afgaat en we meestal pas doen wanneer het echt niet anders meer kan, wanneer we compleet hulpeloos zijn zoals die arme honden.

Om de een of de andere reden geloven we dat hulp vragen en je kwetsbaar opstellen, een teken van zwakheid is, alsof je er iets mee zou verliezen.

Het omgekeerde is waar. Hulp vragen creëert een warme band tussen de vrager en de gever. Geen hulp vragen of vriendelijk aangeboden hulp weigeren, vervreemdt je van anderen. Je loopt iets kostbaars en menselijks mis.

Het vraagt wel enige moed om zo’n actie te ondernemen, je moet iets overwinnen. Ik merk ook bij mezelf dat wanneer ik in de problemen zit of ergens in vastloop, ik de neiging heb om me af te sluiten, in mijn schelp te kruipen, misschien in een poging om geen pijn te voelen. Op dat moment een medemens aanspreken confronteert je met je eigen kwetsbare plek. Maar je gaat er niet dood van, wel integendeel.